محمد جعفر بن محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني
فضايح الصوفيه 57
فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى )
گاه كافر گاه مؤمن گاه ايمان گاه كُفر * گاه ساتر گاه مستورم نميدانم كيم عاشق ومعشوق وعشق و وصل وهجرم گاه گاه * گاه و اصل گاه مهجورم نميدانم كيم گاه عزرائيل وميكائيلم وگه جبرئيل * گاه اسرافيل وگه صورم نميدانم كيم گاه حيّم گاه ميّت گاه تابوت و كفن * گاه سدرم گاه كافورم نميدانم كيم گه نكيرم گاه منكر گه عقاب وگه ثواب * گاه مدفون در ته گورم نميدانم كيم گه صراط وخلد وميزان گاه كوثر گه جحيم * گاه محشر گاه محشورم نميدانم كيم گاه محرم گاه مُحرِم گاه مُجرِم گاه جُرم * گاه غافر گاه مغفورم نميدانم كيم گاه چون نور على اندر زمين وآسمان * با همه نزديكم ودورم نميدانم كيم « 1 » ونيز گفته : من درّ تاج خسروان آن لؤلؤ لا لا ستم * در قعر بحر بيكران آن گوهر يكتاستم
--> ( 1 ) - ديوان نور على شاه : 102 - 103